Od syna komisarza, Fryderyka Henryka, pałac zakupił rząd carski dla dowództwa rosyjskiej 13. Brygady Straży Granicznej (wówczas powiat wieluński graniczył przez rzekę Prosnę z Prusami). W latach I wojny światowej budynek zajęło wojsko niemieckie, w 1918 r. budynek przeszedł na własność władz polskich, znajdowały się tu koszary wojskowe, Preparanda Nauczycielska, Sąd Grodzki, a od 1929 r. Starostwo Powiatowe, w l. 30-tych Komenda Powiatowa Policji Państwowej oraz w l. 1926-35 r. Muzeum Ziemi Wieluńskiej Polskiej Macierzy Szkolnej. W czasie nalotu 1 września 1939 r. południowe skrzydło pałacu zostało zburzone. Okupanci hitlerowscy planowali podwyższenie obiektu o jedną kondygnację oraz połączenie z pobliską plebanią wówczas należącą do kościoła farnego (obecnie należy ona do kościoła św. Józefa). 

W l. 1966-69 gmach został nie tylko odbudowany, ale i rozbudowany według projektu Tadeusza Wilka. Zaburzyło to symetrię i proporcje klasycystycznej budowli, ponadto w czasie tych prac zniszczone zostały relikty wcześniejszego drewnianego założenia obronnego.

Do reformy administracyjnej w 1975 r. mieścił się tu urząd powiatowy, później część Urzędu Miejskiego, przychodnie lekarskie, od 1990 r. Urząd Rejonowy, a od 1999 r. Starostwo Powiatowe, które obecnie współużytkuje obiekt z Urzędem Miejskim.

Z zamku pozostały jedynie ślady fosy, średniowieczne piwnice i fragmenty fundamentów zamku w ścianach jednego z dzisiejszych budynków administracji.

Pierwotny budynek pałacowy to budowla z monumentalnym portykiem nad wejściem wspartym na czterech kolumnach zwieńczonych głowicami z wolutami w porządku jońskim-rzymskim. Charakterystycznym elementem tego porządku jest również zębnik pod gzymsem. Odbudowę zamku już jako pałacu upamiętnia tablica w sali 101 na pierwszym piętrze. Część dobudowaną po wojnie wyróżnia już brak zębnika pod gzymsem. 

Zobacz także